Wat zit er in je Google Takeout? Een gratis Mac-app die het je vertelt

Je vraagt je archief op bij Google, wacht een paar dagen, en dan landen er tien ZIP-bestanden van twintig gigabyte elk in je downloadmap. Uit nieuwsgierigheid open je er een, je vindt een map Takeout met dertig submappen erin, en je sluit het venster weer. Een halfjaar later staat hij er nog steeds, en je weet nog steeds niet wat erin zit.

Dat is het probleem dat Takeout Reports oplost. Het is onze tweede Mac-app, hij is gratis en hij doet één ding: hij opent het archief en vertelt wat erin zit.

Een rapport, geen viewer

Er zijn genoeg tools die één bestand uit een Takeout openen. Deze meet het hele archief en legt je de cijfers voor: hoeveel berichten, hoeveel foto’s en video’s, welke jaren, hoeveel acties Google over je bewaarde en welke diensten Google wel opgaf maar leeg terugstuurde.

Dat laatste weegt zwaarder dan het klinkt. Een Takeout is geen opgeruimde back-up: het is wat Google die week exporteerde. Weten dat Agenda met vier afspraken terugkwam en Maps met niets, is informatie — over je archief en over wat Google werkelijk bewaarde.

Versie 1 geeft de cijfers en laat je het archief alleen-lezen doorbladeren. Een bericht, een foto of een JSON openen om te zien wat erin staat, hoort erbij; verder gaat hij niet.

Hij pakt niets uit

Elk bestand wordt rechtstreeks in de ZIP gelezen. Geen uitpakken, geen kopiëren, geen tijdelijke kopie van een archief van 200 GB op een schijf waar dertig gigabyte vrij is.

Meerdelige archieven — takeout-…-001.zip, -002 enzovoort — verschijnen als één boom, en ontbreekt er een, dan hoor je dat vóór je een rapport met gaten krijgt, niet erna.

Hij telt records, geen bestanden

Een dienst kan je drie JSON-bestanden geven en tóch leeg zijn. Bestanden tellen zegt niets: het rapport opent wat erin staat en telt wat je echt hebt — berichten, afzenders, labels, contacten, afspraken, albums, bladwijzers, bezochte sites.

En kon het maar een deel van een dienst meten, dan zegt het dat. Een eerlijk “deels gemeten” is meer waard dan een zelfverzekerd getal dat niet klopt.

Hij kan het netwerk niet bereiken — en dat is te controleren

De app heeft geen recht op netwerktoegang. Dat is geen belofte in een privacybeleid: het is het systeem dat iets weigert wat de app nooit vraagt. Je archief verlaat je Mac niet, er wordt niets geüpload, en met wifi uit werkt alles hetzelfde. Geen analytics, geen identificatoren, geen account.

Voor een archief met twintig jaar post en elke foto die je ooit maakte, leek ons dat het enige verdedigbare ontwerp.

Vindt hij post, dan neemt Mbox Viewer het over

Takeout exporteert Gmail als één enorm MBOX-bestand. Takeout Reports telt het — 8.763 berichten, 330 afzenders, 14 labels — en biedt dan aan het te openen, want lezen is het werk van de andere app in huis: Mbox Viewer, op Mac en op Windows, op precies datzelfde bestand.

Daarom wonen de twee op hetzelfde adres. De een vertelt je wat je hebt; de ander laat je het lezen.

Gratis, en wat daarna komt

Het volledige rapport en het bladeren zijn voor altijd gratis, zonder groottelimiet en zonder limiet op diensten. Kijken wat je hebt kost niets.

Betaalde functies komen later, en ze liggen allemaal aan de andere kant van dezelfde lijn: gegevens eruit halen en omzetten — bulkexport, foto-metadata repareren, zoeken in het hele archief. Niets daarvan zit in deze versie, en de pagina doet ook niet alsof.

Hij vraagt macOS 14 of nieuwer, leest ZIP (aanbevolen), TGZ en de al uitgepakte map, en spreekt achttien talen. Alles erover staat hier.

Sinds 27 augustus staat hij in de Mac App Store.

Takeout Reports downloaden in de Mac App Store →

Takeout Reports is niet verbonden aan Google en wordt niet door Google onderschreven. Google en Google Takeout zijn handelsmerken van Google LLC.